Halverwege de jaren 90 van vorige eeuw tekende Jan Delvaux strips na, ontwierp er zelf en leerde daarvan hoe de lijnen van belang kunnen zijn in zijn werk. Reeds toen ondertekende hij zijn werk met enkel zijn voornaam. De familienaam roept te vaak associaties aan handtassen op of die andere (Paul) Delvaux. Dat etiket wou hij tegengaan.

Het schilderen startte na de eeuwwende en hij ontwikkelde langzamerhand als gevoelsmens een eigen stijl die hij doortrok in zijn sculpturen. Daartoe keek en las hij rond, bezocht hij tentoonstellingen en hij luisterde naar anderen. Er volgden enkele kleine en grotere tentoonstellingen.

Hij dwingt de toeschouwer a.h.w. een emotie te voelen, die niet noodzakelijk die van de ontwerper is, hoewel hij door zijn werk heen in zijn binnenste laat kijken. Op die manier worden we om het met een cliché te zeggen een beetje voyeur. Het vergt van de kunstenaar soms moed om zijn werk te laten zien aan anderen  omdat de vragen die erop volgen diep in de privésfeer kunnen dringen. Het antwoord zal je echter zelf moeten verzinnen door te grijpen in de eigen ervaringen en gevoelens.

Ondertussen is hij creatief begeleider in twee ateliers waar hij anderen helpt bij het zichzelf terugvinden en het ontwikkelen van eigen stijl en technieken.